علایم ترک الکل چیست؟

سندرم ترک الکل در حقیقت یک شرایط بسیار خطرناک است که به دنبال قطع مصرف الکل یا کاهش قابل توجه در میزان الکل مصرفی در افرادی رخ می دهد که معمولا برای مدت طولانی و به طور مکرر و روزانه از الکل استفاده می کنند.

سندرم ترک الکل می تواند به فاصله دو ساعت از نوشیدن آخرین جرعه الکل آغاز یابد و برای چندین روز یا حتی هفته ادامه یابد. علایم سندرم ترک الکل معمولا خود را به صورت اضطراب و لرزش و در موارد شدید حتی تشنج و هذیان گویی نشان دهد. شدت علایم گاه به قدری شدید است که می تواند موجب کاهش سطح هوشیاری در فرد گردد.

دلیریوم ترمنس به شرایطی در سندرم ترک الکل اطلاق می گردد که فرد دچار هذیان گویی، افزایش ضربان قلب و تب می گردد. احتمال مرگ پس از ابتلا به این شرایط بین 1 تا 5 درصد تخمین زده می شود.

از آنجایی که علایم سندرم ترک الکل به تدریج افزایش می یابد به تمامی افراد توصیه می گردد که از اقدامات پزشکی و درمانی بهره جویند. ممکن است علایم در ابتدا بسیار جزئی باشد، با این حال ممکن است شدت علایم به سرعت تغییر یابد.

این نکته حائز اهمیت است که افرادی که قبلا سابقه تجربه سندرم ترک الکل را دارند یا از بیماری هایی نظیر بیماری قلبی، ریوی یا تشنج و صرع رنج می برند حتما باید از راهنمایی های یک پزشک بهره مند گردند. به یاد داشته باشید که علایم شدید در سندرم ترک الکل یک اورژانس پزشکی است و حتما نیازمند مداخلات درمانی است.

 

علت ایجاد علایم سندرم ترک الکل چیست؟

مصرف طولانی مدت الکل موجب تغییراتی در سطح سلول های عصبی مغز می گردد. مکانیزم آن مانند مکانیزم اعتیاد به مواد مخدر و سیگار است. در حقیقت سلول های عصبی عادت می کنند که برای انجام وظیفه خود به الکل نیازمندند.

برای مثال مصرف الکل با افزایش ماده ای به نام GABA موجب آرامش و کاهش تحریک پذیری می گردد. حال اگر فردی به میزان زیاد و مکرر از الکل استفاده نماید می تواند موجب سرکوب تولید این ماده به طور طبیعی گردد. این موضوع منجر به آن می گردد که فرد باید برای کسب نتیجه قبلی میزان بیشتری از الکل را مصرف نماید.

مصرف مزمن الکل همچنین موجب سرکوب چرخه گلوتامات در مغز می گردد. گلوتامات ماده ای است که موجب بروز احساس هیجان می گردد. بنابراین مغز افرادی که به مقدار زیادی از الکل استفاده می کنند باید برای تعادل این چرخه مقادیر بیشتری از گلوتامات را ترشح کند. حال زمانی که فرد الکل خود را قطع می کند این گلوتامات اضافی موجب ایجاد علایمی غیر متعارف در فرد می گردد. ماحصل این چرخه مختل همانی است که خود را به صورت اضطراب، افزایش شدید ضربان قلب، عصبی شدن و حتی تشنج نشان می دهد.

علایم ترک الکل معمولا پس از 6 الی 12 ساعت پس از قطع الکل بروز می یابد. گرچه به هنگام بروز علایم می توان مقادیری از الکل را در خون افراد یافت اما شدت علایم رابطه مشخصی با این موضوع ندارد.

علایم ترک الکل عبارتند از:

  • لرزش دست ها
  • تعریق
  • اضطراب
  • تهوع
  • استفراغ
  • سردرد
  • بی خوابی

 پس از گذشتن 12 الی 24 ساعت از قطع الکل افراد می توانند دچار علایمی نظیر توهم های بینایی، شنوایی و حتی بویایی گردند. این علایم معمولا پس از 48 ساعت به تدریج بهبود می یابد. به این شرایط توهمات وابسته به مصرف الکل گفته می شود.

تشنج در بیماران معمولا بین 24 الی 48 ساعت پس از قطع الکل بروز می یابد. همچنین احتمال بروز تشنج در افرادی که سابقه مثبتی از تشنج یا سندرم ترک الکل داشته اند بیشتر می باشد. در این میان علایم دلیریوم ترمنس معمولا در مدت 48 الی 72 ساعت پس از قطع الکل می یابد و در مدت 5 روز به حداکثر می رسد. این علایم عبارتند از:

  • از دست دادن قدرت تمرکز و گیجی
  • توهمات بینایی و شنوایی
  • تعریق شدید
  • تشنج
  • فشار خون بالا
  • ضربان قلب بسیار بالا
  • لرزش های شدید بدن
  • تب

 

رویکرد درمانی به سندرم ترک الکل چگونه است؟

پزشک با مشاهده علایم ابتدا کار خود را با پرسیدن سوالاتی آغاز می کند. وی حتما از میزان مصرف و چگونگی الکل شما سوالاتی می پرسد. همچنین این که شما برای چه مدتی است که مصرف الکل را قطع نموده اید نیز بسیار حائز اهمیت است.

وی پس از مطرح نمودن سوالات خود به یک معاینه کامل بالینی می پردازد. در این معاینات سندرم ترک الکل و وجود هر بیماری دیگری نظیر بیماری های قلبی، سیستم عصبی، نامنظمی در ضربان قلب، بیماری های عروق کرونری، بیماری های کبدی ، بیماری های ریوی و پانکراتیت مورد ارزیابی قرار می گیرد. همچنین وی ممکن است برای شما آزمایشاتی نظیر آزمایشات خونی، کبدی و کلیوی درخواست نماید. آزمایش ادرار برای اطمینان از هر گونه اعتیادی می تواند یکی از آزمایشات درخواستی باشد.

نتیجه این اقدامات می تواند در تشخیص سندرم ترک الکل یا تعیین شدت آن کمک کننده باشد.

این نکته که پزشک شما چگونه شما را درمان می نماید به میزان شدت علایم و همچنین روابط اجتماعی و خانوادگی شما باز می گردد. برای مثال معمولا پزشکان تلاش می کنند که بیمارانی که روابط خانوادگی خوبی دارند و علایم شدید نیز ندارند را به صورت سرپایی درمان نمایند. حال اگر علایم فرد شدید است یا برای مثال باردار می باشد احتمالا نیازمند بستری است.

اهداف درمانی معمولا به سه هدف محدود می گردد. 

  • کاهش بلافاصله علایم
  • پیشگیری از ایجاد عوارض
  • پرهیز از اعتیاد مجدد به الکل

پزشکان برای کاهش اضطراب و آرامش بخشی به بیماران معمولا از داروهایی نظیر دیازپام، کلردیازپوکساید، اگزازپام و لورازپام استفاده می نمایند. این داروها برای کاهش اضطراب و علایمی نظیر لرزش دست و همچنین کاهش احتمال تشنج مفید می باشند. داروهای ضد تشنجی نظیر کاربامازپین نیز ممکن است در بیماران مورد استفاده قرار گیرد.

داروهای دیگر معمولا بر اساس علایم و شرایط می تواند مورد استفاده قرار گیرد. این داروها معمولا در راستای کنترل تشنج، کاهش فشار خون، درمان توهم و همچین آراممبخشی به بیمار تجویز می گردند.

آخرین ویرایش در 25/08/1394

به اشتراک بگذارید

درباره پزشکی به زبان ساده

پزشکی به زبان ساده می کوشد تا اطلاعات معتبر و به روز پزشکی و سلامت دنیا را به زبانی ساده در اختیار عموم قرار دهد.توجه شود که مقالات ما صرفا برای افزایش آگاهی و آشنایی بیشتر با مسائل پزشکی می باشد و نباید توصیه پزشکی تلقی شوند.

جدیدترین ارسال ها

خبرنامه

برای عضویت در خبرنامه کافیست ایمیل خود را ثبت نمایید